Լինում է չի լինում մի շուն է լինում։ Այդ շան անունը լինում է Սիրկո։ Սիրկոն ծերանանում է և իրան հանում են տնից։ Նա գնում է գնում և մի փոքր գայլուկ է տեսնում։ Գայլուկը ասում է․
–Ի՞նչու ես մենակ քայլում դրսում։
–Ինձ քշել են տնից և չեն թողում տուն գամ․ ասում է Սիրկոն։
–Դե արի իրար հետ գնանք․ ասում է գայլուկը։ Գնում են գնուն և տեսնում են չուրս գորշ գայլ։ Այդ գայլերը ճաշ էին պատրաստում, իրենց պետք էր վերջին ոսկորը, որ վերջացնեին ուտելիքը, բայց այդ ոսկորը չկար, որը իրենց պետք էր։ Գայլուկը որոշեց խաբել գայլերին, և ասաց իրենց․
–Այ գայլեր հեն է ձեր ոսկորը։ Գայլերը գնացին ոսկորի հետևից իսկ գայլուկը և Սիրկոն կերան գայլերի ուտելիքը։
Մենք գնացինք Հենրիկ Մալյանի անվան կինոդերասանի թատրոն։ Մենք տեսանք ութ հեքիաթ։
Երեք փիղը
Լինում է չի կինում մի փիղ է լինում։ Այդ փիղը ունենում է կին և մի երեխա։ Մի օր կին փիղը տեսնում է, որ հայրիկ փիղը գլխի վրա է երեխան հարցնում է․
–Ի՞նչ է եղել, հայրիկ։ Հայրիկը պատասխանում է․
–Փորձում եմ ինչ որ մի բան հիշել։ մայրիկը հարցնում է․
–Ի՞նչ ես ուզում հիշել։
–Որ իմանայի կասեի։
Մայրիկն ասում է երեխային, որ գնա և գտնի թե ինչ է ման գալիս հայրիկը։ Երեխան գնում է գնում և ինչ որ մեկի լացի ձայնն է լսում։ Հարցնում է․
–Ո՞վ ես, և ինչի ես լացում։ Լացը դադարեց և պատասխանեց․
–Ես ծննդյան տոնն եմ, բայց չգիտեմ ում։ Փղիկն ասաց․
–Եթե դու ծննդյան օրն ես, դու պետք է տորթ ունենաս։ Այդպես նրանք խոսում են և երեխան վերադառնում է տուն։ Այնտեղ տեսնում է, որ հայրիկն արդեն գլխի վրա չէ, այլ նստած ուտում է։ Երեխան հարցնում է․
–Հիշեցի՛ր։
-Ա՛յո, դա քո ծննդյան օրն է։ Ուրախացած երեխան գնում է ծննդյան օրի մոտ և ասում․
–Դո՛ւ իմ ծննդյան օրն ես։ Օրը գալիս է իր հետևից և նրանք նշում են տոնը։
«Ինձ շատ դուր եկավ այդ թատրոնը։ Շատ հավես էր, Դուք էլ գնացեք։»